سامانه ی جذب

حاکمیت آخوندی، حق حاکمیت مردم را که حیاتی‌ترین حق مردم ایران است، از آنان ربوده است. طبق نخستین ماده برنامه شورای ملی مقاومت ایران، دولت موقت برآمده از مقاومت اساساً وظیفه «انتقال حاکمیت به مردم ایران» را به‌عهده دارد.

انحلال سپاه پاسداران، نیروی تروریستی قدس، لباس شخصی‌ها، بسیج ضد مردمی، وزارت اطلاعات، شورای انقلاب فرهنگی و همه گشت‌ها و نهادهای سرکوبگر در شهر و روستا و در مدارس، دانشگاه‌ها، ادارات و کارخانه ها.

انحلال دستگاه‌های سانسور و تفتیش عقاید، دادخواهی قتل‌عام زندانیان سیاسی، ممنوعیت شکنجه و لغو حکم اعدام.

پاسخ شورای ملی مقاومت ایران به‌ تجربه فاشیسم مذهبی و استبداد وحشی تحت نام اسلام، طرح جدایی دین و دولت است که در آبان سال ۱۳۶۴ توسط شورا به تصویب رسید. این طرح از یک طرف تصریح می‌کند که «هیچ دین و مذهبی را، به هیچ‌ عنوان، دارای حق و امتیاز ویژه‌یی نمی‌شناسد»، از طرف دیگر بر  «آزادی ادیان و مذاهب» تأکید دارد.

مشارکت برابر زنان در رهبری سیاسی. لغو هرگونه تبعیض، حق انتخاب آزادانه پوشش، ازدواج، طلاق، تحصیل و اشتغال. منع بهره‌‌کشی از زنان تحت هر عنوان.

حق دفاع، حق دادخواهی، حق برخورداری از محاکمه علنی و استقلال کامل قضات. الغاء قوانین شریعت آخوندی و بیدادگاه‌های انقلاب اسلامی.

خودمختاری و رفع ستم مضاعف از اقوام و ملیت‌های ایرانی طبق طرح شورای ملی مقاومت برای خودمختاری کردستان ایران.

 عدالت و فرصت‌های برابر در اشتغال و در کسب و کار و بازار آزاد برای تمام مردم ایران. احقاق حقوق کارگر و دهقان، پرستاران،کارمندان، فرهنگیان و بازنشستگان.

حفاظت و احیای محیط زیست قتل‌عام‌ شده در حکومت آخوندها.

ایران غیر اتمی، عاری از تسلیحات کشتارجمعی. صلح، همزیستی و همکاری‌های بین ‌المللی و منطقه ای.